Parkinson erkent dat drie wissels de scoringsproblemen van Wrexham duidelijk maakten.

In dit artikel:

Phil Parkinson voerde tijdens de competitiewedstrijd tegen Watford meerdere tactische wissels door om de aanval te versterken en alsnog te zoeken naar een gelijkmaker; uiteindelijk sleepte Wrexham een punt uit de wedstrijd. De ploeg begon in een 3-4-3, schakelde later naar een 3-4-1-2 met Nathan Broadhead als spelmaker achter Ryan Hardie en Kieffer Moore, en schakelde in de 90e minuut nog eens om naar een ruitmiddenveld toen Ollie Rathbone inviel.

Toch waren de veranderingen onvoldoende om de defensieve kwetsbaarheden te verbergen: Wrexham incasseerde twee goals, beide ontstaan door slordige verdedigende acties — de eerste na wanorde op de linkerflank, de tweede kort voor rust toen Watford de druk opvoerde. Parkinson erkende dat de aanval er vaak goed uitzag, maar dat er te weinig doelgerichtheid was; hij verwees expliciet naar een gebrek aan "klinische momenten" en noemde het raken van de eerste man in aanvallen als een terugkerend probleem.

Supporters waarderen het punt, maar maken zich zorgen over de terugkerende fouten achterin en de behoudende speelwijze die volgens velen schade kan toebrengen, zeker bij het vasthouden van voorsprongen. Ook de effectiviteit van de vleugels wordt als aandachtspunt gezien. Parkinsons grotere tactische flexibiliteit wordt als positieve ontwikkeling gezien, maar het uitbannen van individuele fouten blijft cruciaal als Wrexham wil stabiliseren in de Championship en mogelijk hoger wil eindigen.